Lokale democratie (2): knokpartij

Gemeenteraadsleden die de vergaderkamer van de oppositie openbreken om een ongehoorzame collega te 'ontvoeren', woedende politici die de raadszaal kort en klein slaan en elkaar in de haren vliegen, en een politiecommissaris die 'geamuseerd' toekijkt en bevelen tot ingrijpen stoïcijns negeert.

Zoals de absurdistische aanloop al deed vermoeden zijn de burgemeestersverkiezingen in Mysore tumultueus verlopen. Ik mocht het stadhuis niet in, en ook de lokale pers kon de zitting niet bijwonen.

Maar goed, Mysore heeft een nieuwe burgemeester. Een lid van een zogenoemde 'achtergestelde kaste' - waarvoor de post is gereserveerd, positieve discriminatie is inherent aan Indiase politiek - maar ook echtgenoot van een raadslid, zoon van een vorige burgemeester, neef van de nieuwe loco-burgemeester, enz.

Geen wonder dat maatschappelijke, religieuze en etnische groepen hier dag in dag uit alles uit de kast halen om in de zogeheten 'scheduled castes and tribes' indeling te komen. Een voortdurende strijd om de meeste achterstelling.

Obsessie met vorm

Indiase journalistiek is schrikbarend institutioneel. Politie en politici zijn zo'n beetje de enige bronnen voor journalisten, die niet van hun bureau lijken weg te slaan. Een gemiddeld voorpaginastuk wemelt bovendien van de afkortingen, titels en zelfs nummers van wetsartikelen. Dat weerspiegelt dan wel weer de Indiase politiek, waarin legalistisch gesteggel nogal eens de plaats inneemt van inhoudelijk debat.

Met de verkiezingen in aantocht wordt de krant dan ook haast onleesbaar voor leken. De laatste rel betreft de voorzitter van de machtige, maar op papier onpartijdige Kiescommissie, die een lid van diezelfde commissie wil wippen vanwege diens vermeende banden met de Congrespartij.

Dat is voor de ene krant aanleiding de lezer te vervelen met een reeks juridische argumenten en precedenten die moet aantonen dat zo'n actie onconstitutioneel is, terwijl de andere heel ver in het verleden duikt van het te verwijderen commissielid, op zoek naar misstappen - sommige meer dan dertig jaar geleden - die het wrakingsverzoek rechtvaardigen.

Hoe de rivaliserende partijen, facties en politici de grote problemen van India gaan aanpakken, in welke volgorde en waarom, je leest er een maand of twee voor de verkiezingen nagenoeg niets over. Je vraagt je af waar de kiezers in "de grootste democratie ter wereld" hun stem dan wel op baseren.